Ośrodek wypoczynkowy

Ośrodek Elektrowni Siersza znajduje się w Kościelisku - Śmiechówce. Jest oddalony ok. 5 km od Zakopanego. Może tutaj wypoczywać 30 osób w pokojach jedno, dwu, trzy i czteroosobowych. Pokoje po gruntownym remoncie wyglądają bardzo przytulnie i są wyposażone w radioodbiorniki, leżaki. Przy każdym pokoju znajduje się balkon, z którego roztacza się przepiękny widok na nasze Tatry. Węzeł sanitarny znajduje się na korytarzu. Jest kuchnia wyposażona w naczynia, kuchnię elektryczną, lodówkę oraz sala telewizyjna. W ogrodzie jest miejsce przeznaczone na grila i ognisko.
W pobliżu znajduje się stołówka, gdzie można smacznie zjeść.
Ośrodek ma bardzo dogodną lokalizację, jest blisko do Doliny Kościeliskiej (ok. 3 km) i Doliny Chochołowskiej (ok.5 km). Ośrodek stanowi doskonałą bazę dla wędrówek po Tatrach, a w zimie dla narciarzy - w okolicy jest wiele wyciągów różnej długości.
W czasie wakacji letnich i ferii zimowych pobyt w ośrodku w Kościelisku jest zorganizowany w 10-dniowe turnusy. W pozostałym czasie miejsca zamawia się Wydziale Socjalno - Gospodarczym telefon (032) 71-17-249.

Zobacz także:

Gmina Kościelisko
Do 1867 roku, kiedy to odbyły się pierwsze autonomiczne wybory rad gminnych, Kościelisko tworzy jedną osadę z Zakopanem. Później losy gminy zmieniają się na przestrzeni czasu i tak w latach 70-tych XX wieku Kościelisko łączy się z Witowem, Dzianiszem i Chochołowem tworząc Gminę Kościelisko - Witów. Po kilku latach Gmina ta zostaje włączona do Gminy Tatrzańskiej, aby w końcu roku 1994 reaktywować się. Obecnie w jej skład wchodzą trzy wsie podhalańskie: Kościelisko, Witów i Dzianisz.
Kościelisko - dawna nazwa Polany. Duża wieś składająca się z 21 osiedli (polan), nazywana "Sercem Podhala", położona na zboczach Pogórza Gubałowskiego, z pięknym widokiem na Tatry. Kościelisko ma charakter miejscowości wypoczynkowej.
Liczba ludności: 3830.
Powierzchnia: 54 km2.
Stąd wywodzi się wielu wspaniałych ludzi, którzy poprzez lata tworzyli niepowtarzalną kulturę i tradycję Skalnego Podhala, m.in. Jan Krzeptowski Sabała, Stanisław Nędza Kubiniec, Andrzej Stopka Nazimek i wielu innych.
Ciekawostką dla turystów będą na pewno zabytki kultury ludowej i pasterskiej znajdujące się na terenie gminy.
Proponujemy więc wybrać się na wycieczkę. Bez względu na to, w którym miejscu gminy znajdziecie się państwo, niewątpliwie wasza uwagę zwróci zabytkowy dom, zagroda, czy studnia. W każdej z wsi spotkacie drewniane kościółki, bielone kapliczki, dzwonnice, tradycyjną kuźnię czy leśniczówkę.
W Dolinie Chochołowskiej natraficie na stare szałasy pasterskie. Na każdym kroku otoczeni będziecie państwo historią ludu góralskiego. Obok niej jednak istnieje teraźniejszość czerpiąca to, co najlepsze z przeszłości. Trzeba przecież pamiętać, że Podhale to jeden z nielicznych regionów Polski, w którym wnukowie kultywują tradycje swoich przodków. (...) "Ojczyzna to ziemia i groby. Narody tracąc pamięć, tracą życie."(...)
Motto to umieszczone na murze zakopiańskiego Starego Cmentarza przypomina o obowiązku wobec tych, którzy odeszli. Gmina Kościelisko to nie tylko trzy wsie podhalańskie, to także ładny kawałek Tatr Zachodnich. To właśnie na terenie tej Gminy znajdują się dwie największe doliny Tatrzańskie - Chochołowska (35 km2) i Kościeliska (34 km2), tak piękne a jednocześnie różne. Niepowtarzalna flora i fauna tych terenów stanowią niewątpliwą atrakcję dla licznych turystów. Czy można bowiem w innym zakątku Polski zobaczyć pełną krokusów Polanę Chochołowską, zatopić się w krzewach kosodrzewiny tak jak na Ornaku, usłyszeć pomruki niedźwiedzia opuszczającego swą gawrę po długim zimowym śnie? Czy jest gdzieś jeszcze takie miejsce, w którym możemy oderwać się od codziennych spraw oddychając krystalicznym górskim powietrzem i pijąc źródlaną wodę?
Bez względu na to czy podziwiane w zielonofioletowej szacie wiosennej, czy w czerwonozłotej jesiennej, lub też w zimowej białej "pierzynie". Tatry wywierają na nas niepowtarzalne wrażenie i nigdy nie pozwalają o sobie zapomnieć. Jedni wspominają ciepło górskich polan, inni grozę bijącą z tatrzańskich szczytów, ale wszyscy tu powracają, bo nikt kto choć raz zetknął się z pięknem tych terenów nie potrafi bez nich żyć. Najdłuższą, bo licząca ok. 10 km. długości doliną tatrzańską jest Dolina Chochołowska, leżąca po lewej stronie drogi łączącej Zakopane z Chochołowem.
Autobusem lub samochodem możemy dojechać do parkingu na Polanie Huciska (nazwa pochodzi od istniejących na tym terenie w XIX w. Pieców hutniczych) mijając po drodze Polanę Biały Potok i Siwa Polanę. Tutaj kończy się droga otwarta dla pojazdów mechanicznych. Teraz szeroka droga prowadzi nas w głąb doliny. Idąc, mijamy dolomitowy wąwóz zwany Niżnią Bramą Chochołowską, z pamiątkową tablicą ku czci przywódców Powstania Chochołowskiego. Polanką Pod Jawory, należącą do hali Jaworzyna, wkraczamy w Wyżnią Bramę Chochołowską utworzoną przez schodzące się w tym miejscu czoła grzbietów Bobrowca i Kominiarskiego Wierchu, charakteryzującą się swym ogromem i urozmaiconą rzeźbą ścian.
Tutaj znajduje się piękna, choć niedostępna dla turystów, jaskinia Szczelina Chochołowska licząca 2000 m. Korytarzy oraz dawne schronisko Blaszyńskich, obecnie gajówka TPN. Dalej droga biegnie w kierunku Iwanickiej Przełęczy na Polankę Trzydniówka. Na pochyłości u stóp Bobrowca ujrzymy usianą wiosną krokusami Polanę Chochołowską z szałasami pasterskimi.
Rozciąga się stąd niepowtarzalna panorama na Dudziniec, Kominiarski Wierch (1829), Wielki Kopieniec (1257), Iwanicką Przełęcz (1459) i Ornak. Idąc wzdłuż dolnej części polany dochodzimy do schroniska PTTK, usytuowanego na wysokości 1146 m.n.p.m. Tutaj możemy odpocząć i posilić się przed dalszą drogą.
Dla uczczenia wizyty na tym terenie Jana Pawła II przewodnicy tatrzańscy ufundowali tablicę pamiątkowa umieszczoną przy wejściu do schroniska. Przy Jarząbczanym Potoku, do którego dotarł podczas spaceru 23 czerwca 1983 roku Ojciec Święty, wybudowano kapliczkę, a na głazie widnieje tablica z Jego słowami:
"Mogłem w dniu dzisiejszym spojrzeć z bliska na Tatry i odetchnąć powiewem mojej młodości."
Trasę tej wycieczki nazwano "Szlakiem Papieskim" i prowadzi on od schroniska do Doliny Jarząbczej, stanowiąc zarazem część szlaku czerwonego prowadzącego na Trzydniowiański Wierch. Szlak Papieski znakowany jest żółtym paskiem na znakach szlaku czerwonego. KOŚCIELISKO - "Serce Podhala" Choć se Kościelisko kamieniste pole,
Nie póde na Bugaj, ani na Podole
(St. Nędza-Kubiniec)
Ludność Gminy od lat podtrzymuje tradycje podhalańskie. W Kościelisku, Witowie i Dzianiszu spotykamy wielu twórców ludowych, zajmujących się ciesiołką, stolarką artystyczną, snycerką, hafciarstwem i krawiectwem ludowym, tkactwem i wyrobem obuwia regionalnego. Na terenie gminy działają znani muzykanci, tancerze i śpiewacy, którzy z pokolenia na pokolenie przekazują charakterystyczne nuty, śpiewki i tańce podhalńskie, istnieje kilka, głównie dziecięcych, zespołów regionalnych. To właśnie tutaj można zobaczyć oryginalne wesele góralskie. Należy też się napić zyntycy, czy zjeść oscypka, gdyż jedną z kontynuowanych tradycji regionu jest pasterstwo.To Gmina nastawiona na turystykę. Istnieje tu 30 większych ośrodków wypoczynkowych i pensjonatów, 75 kwater prywatnych oraz kilkanaście lokali gastronomicznych. Posiadamy kilka wyciągów narciarskich, skocznię narciarską i wojskowy ośrodek biathlonowy, a co za tym idzie wspaniałe warunki do uprawiania narciarstwa zjazdowego i śladowego. Wiele inwestycji turystycznych jest planowanych na najbliższe lata, między innymi: nowe trasy narciarskie i rowerowe, boiska sportowe i inne. Kościelisko jest oddalone tylko 5 km od Zakopanego zimowej stolicy Polski, które jest ogromną atrakcją dla turystów.

Zakopane
Blisko 30-tysięczna, zatopiona w naturalnej zieleni miejscowość leżąca u stóp Tatr - miniaturowych Alp, które można poznać w ciągu paru dni, ale też wracać do nich co roku przez całe życie. Tatry mają do zaoferowania wspaniałą przyrodę nieznacznie tkniętą przez cywilizację, chronioną przez Park Narodowy i uznaną za światowe dziedzictwo natury.
Nigdzie w Polsce nie znajdziesz miejsca z którego rano wyruszasz na emocjonującą górską wspinaczkę, po południu wybierzesz jedno z licznych muzeów, a wieczorem usiądziesz na widowni doskonałego teatru. Możesz tu pływać i latać na lotni, jeździć konno i na rowerze górskim. Zimą masz do dyspozycji kilkadziesiąt wyciągów narciarskich - od łatwych po wymagające znacznych umiejętności i pozwalających na sprawdzenie swojej formy, a latem setki kilometrów ścieżek - od spacerowych po wiodące skalnymi górskimi graniami. Zobaczysz tu ciągle żywy i troskliwie pielęgnowany folklor podhalańskich górali, a raz do roku - w czasie międzynarodowego sierpniowego festiwalu - również kulturę góralskich narodów całego Świata. Zakopane od przeszło 100 lat robi niebywałą karierę miejscowości o niepowtarzalnej atmosferze.
Przyjeżdżali tu artyści i politycy, ludzie kultury i nauki dla zdrowia, pięknych widoków, wysiłku fizycznego, nieprzemijającej mody na Zakopane. Przyjeżdżają i teraz, znajdując ciszę i spokój bez konieczności rezygnowania z miejskiego komfortu, spotykając gościnność i rzetelność obsługi.
Miłośnicy nieskażonego górskiego krajobrazu znają Zakopane jako punkt wypadowy do wypraw wspinaczkowych. Zwolennicy cierpliwych pieszych wędrówek po górach znajdą w polskich Tatrach, znakomicie przygotowane, o zróżnicowanym poziomie trudności, szlaki turystyczne wytyczone w najpiękniejszych fragmentach Tatrzańskiego Parku Narodowego. Już kilku godzinny wypad do Doliny Kościeliskiej czy Chochołowskiej albo spacer Doliną Białego dają okazję do podziwiania budowy Tatr z ich ostrymi szczytami, 43 jeziorami wypełniającymi olbrzymie skalne misy czy głębokimi jaskiniami wyżłobionymi w wapiennych skałach. Podczas wędrówki nad głowami przesuwają się bory świerkowe i jodłowo - bukowe, wyżej można spotkać pięknie ukształtowaną wysoko górską odmianę sosny czy limbę, a u stóp już od wiosny wspaniałe kobierce z kwiatów.
Miast sąsiadujących z pięknymi masywami górskimi w świecie nie brakuje. Zakopane i Tatry różnią się od wielu z nich. W polskim, większości nizinnym krajobrazie są czymś wyjątkowym.
Tutaj narodziło się polskie narciarstwo. Stolica Tatr pozostaje głównym polskim ośrodkiem tej dyscypliny sportu. W harmonii z wymogami ochrony środowiska stale przybywa tu tras narciarskich, wyciągów, wzbogacana jest infrastruktura. Każdy gość, a tych tutaj nie brakuje, witany jest z wielką radością.

Z przeszłości Zakopanego
Nazwę Zakopanego wywodzi dawna legenda ludowa od rzekomego faktu zakopania w ziemię kilku ziaren zboża przez osadnika, przybyłego tu onogiś, w okolice pokryte wówczas nieprzebranymi borami, szukającego wśród polan tatrzańskich miejsca na osiedle. Ponieważ siew pięknie zakiełkował, osadnik ten, którego z powodu noszonej przezeń moręgowatej odzieży nazywano Gąsienicą, pozostał tu na stałe dając początek nowej osadzie.
Prawdopodobniejsze jest jednak, że nazwa ta pochodzi albo od używanej do dziś dnia na Podhalu "Kopane" dla miejsca wykarczowanego w lesie - o mieszkającym na polanie za takim karczowiskiem mówiło się, że siedzi na "polanie za Kopanem" lub krótko na "Zakopanem" - albo też od położenia osady "za kopami" czyli za wzgórzami dzisiejszej Gubałówki.
Pierwsze dokumenty historyczne odnoszące się do Zakopanego, datują się z drugiej połowy XVI i pierwszej połowy XVII w. Przez długie dziesiątki lat było Zakopane, zagubioną w nie przebranych borach Skalnego Podhala, wioską góralską. Do połowy XIX wieku odwiedzali te strony jedynie bardzo nieliczni podróżnicy i badacze. Pierwsi goście letni zaczynają tu zjeżdżać ok. 1850 r. Właściwy jednak rozgłos miejscowości o niezwykłych walorach zdrowotnych i turystycznych zyskuje sobie Zakopane od chwili przybycia na Podhale (ok. 1870 r.) dr Tytusa Chałubińskiego.
W roku 1873 powstaje wielce zasłużone dla podniesienia Zakopanego i uprzystępnienia Tatr Towarzystwo Tatrzańskie, które przyjęło następnie nazwę Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, a którego działalność kontynuuje dziś PTTK.
Od tej chwili rozwój Zakopanego posuwa się systematycznie naprzód. Dynamicznie rozwija się turystyka i sport.

O Tatrach
Tatry tworzą najwyższą i krajobrazowo najpiękniejszą, samoistną grupę łańcucha karpackiego, otoczoną wokół czterema kotlinami: Podhalem, Orawą, Liptowem i Spiszem. Szerokość całego pasma nie przekracza 18 km, a powierzchnia obejmuje około 800 km2. Najwyższym szczytem w Tatrach Polskich są Rysy (2499,2 m).
Ze względu na różnice w charakterze krajobrazu, budowę geologiczną i rodzaj skał, dzieli się Tatry na trzy części: Tatry Zachodnie, Tatry Wysokie i Tatry Bielskie. Najbardziej interesującą i najliczniej zwiedzaną część stanowią Tatry Wysokie. W granicach Polski leży 1/5 całego obszaru Tatr. Na terenie Tatr Polskich znajduje się, należąca do najpiękniejszych zakątków Tatr Wysokich - Dolina Rybiego Potoku oraz najpiękniejsza dolina Tatr Zachodnich - Dolina Kościeliska.
Całe Tatry Polskie stanowią obszar Tatrzańskiego Parku Narodowego (TPN), którego odpowiednikiem po stronie słowackiej jest Tatranský Nârodný Park (TANAP). Na terenie tych parków obowiązują specjalne przepisy, regulujące sprawy ruchu turystycznego, mające na celu ochronę pierwotnej przyrody tatrzańskiej.
Cały obszar Tatr Polskich, Zakopanego i jego najbliższej okolicy można podzielić, uwzględniając stosunki topograficzne na kilka rejonów turystycznych. Są to: Zakopane, Gubałówka i obszary przyległe Giewont i obszar Czerwonych Wierchów, doliny najbliższe Zakopanemu Kasprowy Wierch i jego otoczenie, Dolina Kościeliska, Dolina Chochołowska, otoczenie Hali Gąsienicowej, Dolina Pięciu Stawów Polskich, Morskie Oko.
Najpopularniejsze i najliczniej zwiedzane tereny Tatr Polskich stanowią: Morskie Oko, Kasprowy Wierch, na który prowadzi jedyna w Polsce wysokogórska kolej linowa, Dolina Kościeliska - pełna uroku z ciekawym krajobrazem, właściwym wapiennym obszarom krasowym, oraz górujący bezpośrednio nad Zakopanem szczyt Giewontu.

Gubałówka
Płaski, lasami ciemniejący grzbiet Gubałówki ciągnie się na znacznej przestrzeni ponad kotliną zakopiańską, ograniczając ją od północy. Szczyt Gubałówki wznosi się około 295m ponad samym Zakopanem. Znajdujące się na drugim zachodnim końcu pasma wzniesienie, noszące nazwę Palenica Kościeliska (1183m), choć nieco wyższe, jest zalesione i rzadko zwiedzane. Gubałówka jest znakomitym punktem widokowym zarówno na Tatry, jak i w kierunku północnym na podhale, z widniejącymi ponad nimi pasmami Beskidu Wysokiego (Babia Góra 1722,9m) i Gorców. Opodal szczytu znajduje się górna stacja Kolei Linowo-Terenowej "Gubałówka", Ośrodek Nadawczy Stacji Radiowej i Telewizyjnej (przekaźnik) oraz restauracje, parę domostw, bufety, kioski wypożyczalnie leżaków. Na Gubałówkę wiedzie kilka znakowanych szlaków turystycznych pieszych; w zimie od górnej stacji kolei zbiega nartostrada.

Giewont
Najpopularniejszy szczyt obok Kasprowego Wierchu w Tatrach Polskich. Wznosząc się od strony Zakopanego niezwykle stromą, prawie pionową, ok. 700m wysokości liczącą ścianą, ku południowi opada trawiastymi zboczami, poprzez które wiedzie nań zwykła droga; dopiero sam wierzchołek jest skalisty. Przypominająca w kształcie śpiącego rycerza, długa grań Giewontu przebiega w kierunku z zachodu na wschód. Na najwyższym jej punkcie (1894,5m) stoi żelazny krzyż (nie zbliżać się w czasie burzy!). Turnie, wznoszące się na południowy zachód od głównego wierzchołka noszą nazwę Małego Giewontu (1728m). Popularna wycieczka na Giewont, znakowanymi szlakami, nie nastręcza specjalnych trudności i jest dostępna dla przeciętnego wycieczkowicza. Szlaki turystyczne: niebieski wiedzie z Kuźnic przez Polanę Kalatówki i Kondratową Polanę (ok.3 1/2 godz.), czerwony od wylotu Doliny Strążyskiej przez Przełęcz w Grzybowcu (1310,9m) i pod turniami Małego Giewontu (ok. 3 godz.), żółty od wylotu Doliny Małej Łąki przez Wielką Polanę na Kondracką Przełęcz (1724,8m) gdzie łączy się ze szlakiem niebieskim z Kondratowej Polany (ok. 3 1/2 godz.) i dalej od Kondrackiej Kopy (2004,6m).

Czerwone Wierchy
Rozłożyste gniazdo górskie, położone nad dolinami: Kondratową, Małej Łąki, Miętusią i Kościeliską, od południa zaś nad leżącą już w Słowacji Doliną Cichą. Gniazdo to tworzą cztery potężne, kopulaste trawiaste wierchy: Kopa Kondracka (2004,6m), Małołączniak (2095,6m), najwyższa-Krzesanica (2122,3m) oraz Ciemniak (2096,3m). Grzbietem ich biegnie granica polsko-słowacka. Widoki ze szczytów wspaniałe. Łagodne w kształtach i łatwo dostępne zwykłymi szlakami, stanowić mogą Czerwone Wierchy pułapkę dla niedoświadczonych turystów: poniżej połogich, trawiastych kopuł szczytowych znajdują się kilkusetmetrowej wysokości gładkie urwiska wapienne. Szlaki turystyczne:czerwony wiedzie granicą z Kasprowego Wierchu przez Przełęcz pod Kondracką Kopą (1863,3m) - Kondracką Kopą na Krzesanicę - ok. 4 godz. - stąd dalej przez Ciemniak, Twardy Upłaz i Polanę Upłaz do Doliny Kościeliskiej (z Krzesanicy do Doliny Kościeliskiej ok. 3 godz.); zielony od schroniska na Kondratowej Polanie na przełęcz pod Kondracką Kopą, gdzie łączy się opisanym powyżej grzbietowym szlakiem czerwonym (z Kondratowej Polany ok. 2 godz.); żółty przez Dolinę Małej Łąki, Kondracką Przełęcz na Kondracką Kopę (ok. 3 1/2 godz.), gdzie łączy się ze szlakiem czerwonym; niebieski przez Miętusi Przysłop (1188,8m) i ponad Doliną Miętusią przez Kobylarz (1430,3m) na Małołączniak (ok. 4 godz.); zielony od schroniska Ornak w Dolinie Kościeliskiej, Doliną Tomanową i w poprzek urwistych stoków Ciemniaka do przełęczy Chuda Przełączka (1850,5m), gdzie łączy się ze szlakiem czerwonym (ok. 3 godz.).

Kasprowy Wierch
Wznosi się na głównej grani Tatr na granicy polsko - słowackiej, omal w środku Tatr Polskich, ponad dolinami: Gąsienicową, Goryczkową, Suchą Kasprową i należącą już do Słowacji Doliną Cichą. Powyżej wierzchołka (1986,7m), na którym stoi obserwatorium meteorologiczne, znajduje się stacja kolei linowej, z Kuźnic na Kasprowy Wierch. Kolej Linową Kuźnice - Kasprowy Wierch zbudowano w latach 1935 - 36. Stacja dolna Kuźnice na wysokości 1051m, stacja pośrednia Myślenickie Turnie, na wysokości 1352m, stacja górna Kasprowy Wierch, na wysokości 1953m. Długość odcinka dolnego 1973m, górnego 2208m - razem 4181m. Różnica wzniesień: odcinek dolny 301m, górny 607m - razem 908m. Największe wzniesienie wagonika ponad terenem ok. 200m. Szybkość jazdy ok. 5m/sek. Czas jazdy: odcinek dolny 7 min. górny 10 min. Kasprowy Wierch jest punktem wyjścia na szereg szlaków i wycieczek tatrzańskich. W zimie jest głównym ośrodkiem sportu narciarskiego. Z Kasprowego wiodą znakowane szlaki turystyczne: czerwony na Świnicę (2301,2m - ok. 2 godz.) i dalej tzw. Orla Perć, biegnąca grzbietem wznoszącym się od południa ponad Halą Gąsienicową. Ok1 godz. od Świnicy Przełęcz Zawrat (2158,5m), z której zejście za znakami niebieskimi na Halę Gąsienicową lub do Doliny Pięciu Stawów Polskich; żółty - droga zejściowa na Halę Gąsienicową (ok. 3/4 godz.) i dalej do Zakopanego (ok. 2 godz.); zielony - grzbietem pomiędzy Dolinami Suchą Kasprową, a Goryczkową na Myślenickie Turnie i stąd do Kuźnic (w zejściu ok. 2 1/2 godz.); czerwony - wiodący granicznym, głównym grzbietem Tatr, z Kasprowego na Czerwone Wierchy (ok. 3 godz.)

Dolina Pięciu Stawów Polskich
Dolina Pięciu Stawów Polskich stanowi górne piętro Doliny Roztoki. Od północy ogranicza ją boczny grzbiet ciągnący się od Świnicy po Krzyżne i Wołoszyn (2150,6m), od południa główna grań Tatr oraz boczny grzbiet Miedzianego (2233,4m). Krajobraz doliny urozmaicają jeziora, wśród których znajduje się drugie pod względem wielkości, a pierwsze pod względem głębokości (79m) jezioro w Tatrach - Wielki Staw. Potok wypływający z Wielkiego Stawu tworzy nieco po niżej największy w Tatrach wodospad Siklawę, w dole zaś, tuż koło szosy wiodącej do Morskiego Oka - Wodogrzmoty Mickiewicza. W dolinie znajdują się schroniska PTTK: jedno nad Przednim Stawem, drugie u wylotu Doliny Roztoki, poniżej szosy wiodącej do Morskiego Oka. Przez dolinę wiedzie liczne uczęszczany szlak niebieski od Morskiego Oka oraz szlak żółty od Koziej Dolinki przez Kozią Przełęcz (2137,0m) i Szpiglasową Przełęcz (2110,0m) do Morskiego Oka. Dojście od szosy Doliną Roztoki ok. 2 1/2 godz. oznakowano kolorem zielonym, w ostatniej części również czarnym. Z Doliny Pięciu Stawów Polskich wiedzie szlak czarny na Kozi Wierch (2291,2m) ok. 2 1/2 godz. oraz szlak żółty przez Krzyżne (2112,0m) do Hali Gąsienicowej ok. 3 1/2 godz.

Morskie Oko
Jest pierwszym co do wielkości, a czwartym co do głębokości jeziorem w Tatrach. Powierzchnia Morskiego Oka wynosi prawie 35 ha, długość ok. 860m, największa głębina 50,8m. Dno zasłane przy brzegach głazami, ku środkowi żwirem, piaskiem i mułem, widoczne jest dzięki przezroczystości wody do znacznej głębokości. Okoliczne szczyty wznoszą się na ok. 1000m ponad toń jeziora, wśród nich schowany w lewym kącie doliny wierzchołek Rysów (2499,2m) - najwyższy szczyt Tatr Polskich. W wodach jeziora żyją pstrągi. Nazwa Morskie Oko jest związana ze starą legendą, mówiącą o podziemnym połączeniu jeziora z morzem. Na morenie zamykającej jezioro od północy stoi schronisko PTTK. Morskie Oko połączone jest z Zakopanem szosą długości ok. 33km, po której utrzymywana jest stała komunikacja autobusowa. Z Morskiego Oka wybiegają szlaki turystyczne: czerwony na Rysy ok. 4 godz.; zielony na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem (2307,0m) ok. 2 1/2 godz.; żółty przez Szpiglasową Przełęcz (2110,0m) ok. 3 godz. do Doliny Pięciu Stawów Polskich; niebieski przez Świstówkę Roztocką również do Doliny Pięcu Stawów Polskich ok. 1 1/2 godz. Z Toporowej Cyrhli wiedzie do Morskiego Oka szlak czerwony przez Psią Trawkę i Waksmundzką Polanę ok. 5 1/2 godz.

Kalatówki
Rozległa, falisto wznosząca się, piękna polana Kalatówki leży u stóp wschodnich odgałęzień Giewontu, w niewielkiej odległości od Kuźnic, stanowiąc cel częstych i miłych przechadzek. Na polanie stoi wielkie, nowoczesne, lecz nie harmonizujące z otoczeniem schronisko PTTK. Nieco poza Kalatówkami u stóp Kalackiej Turni tryska spośród omszałych głazów tzw. Wywierzysko Bystrej. Jest to rodzaj ogromnego źródła, dającego początek potokowi Bystra. Opodal wywierzyska i powyżej niego, w zboczach Kalackiej Turni znajdują się jaskinie Bystrej, niedostępne dla turystów. Dojazd - dojście. Z Kuźnic stromš drogš 1,6 km, pieszo ok. 45 min.

Hala Gąsienicowa
Leżąca w Dolinie Gąsienicowej u podnóża granitowych wierchów Hala Gąsienicowa(ok. 1520m) jest jednym z najpiękniejszych zakątków Tatr Polskich. Na pokrytej granitowymi głazami polanie znajduje się parę domków, strażnicówka i stacja naukowa TPN, placówka naukowa PAN i IMGW oraz Centralny Ośrodek Szkolenia Polskiego Związku Alpinizmu, nieco w dole na skraju lasu stoi wielkie murowane schronisko PTTK tzw. "Murowaniec". Sama dla siebie stanowi Hala Gąsienicowa cel pięknej, niezbyt długiej wycieczki. Wiedzie przez nią popularny szlak górski do Morskiego Oka oraz szlak zejściowy z Kasprowego Wierchu. Stąd również wybiegają liczne drogi na okoliczne szczyty. W zimie jest jednym z najbardziej odwiedzanych terenów narciarskich. Dojście z Kuźnic do Hali albo szlakiem niebieskim przez Boczań, albo żółtym przez Dolinę Jaworzynkę (ok. 1 1/2 godz.). Od schroniska PTTK na Hali Gąsienicowej wiedzie cały szereg szlaków turystycznych: żółty na Kasprowy Wierch (1986,7m) z odgałęzieniem na Liliowe (1951,8 m), znaki zielone, ok. 1 1/2 godz.; czarny na Świnicką Przełęcz (2050,0m) ok. 2 godz. dalej na Świnicę (2301,2m) znaki czerwone, razem ok. 3 godz.; niebieski od Czarnego Stawu Gąsienicowego (ok. 35 min.), od Zmarzłego Stawu i na Zawrat (2158,5m) ok. 2 1/2 godz. i dalej do Doliny Pięciu Stawów Polskich i Morskiego Oka ok. 5 godz.; żółty przez Dolinę Pańszczycę i Krzyżne (2112,0m) do Doliny Pięciu Stawów Polskich ok. 4 godz.; zielony przez Gęsią Szyję (1489,3m) na Głodówkę do Bukowiny Tatrzańskiej. Inne znakowane szlaki dobiegają do Czarnego Stawu Gąsienicowego: zielony na Karb (1852,7m) a stąd na Kościelec (2155,3m) czarny ok. 2 1/2 godz.; żółty na Skrajny Granat (2224,9m) ok. 2 1/2 godz. W sąsiedztwie Zmarzłego Stawu pod Zawratem znajdują się szlaki: żółty przez Kozią Przełęcz (2137,0m) do Doliny Pięciu Stawów Polskich, ok. 3 1/2 godz. z odgałęzieniem znakowanym zielono na Granaty ok. 2 godz. i czarno do Żlebu Kulczyńskiego. Orlą Percią zwie się nader śmiało poprowadzony szlak turystyczny wiodący przeważnie samą granią bocznego łańcucha Tatr Wysokich, ciągnącego się od Świnicy poprzez Zawrat, Kozi Wierch, Granaty, Buczynowe Turnie, po Krzyżne. Jest to jedyny w swoim rodzaju, niezmiernie efektowny i piękny szlak, ze względu na wielką miejscami przepaścistość i wczesnym latem zalegające płaty stromego, twardego śniegu, przejście jego ułatwiają liczne klamry, łańcuchy i drabinki, wkute w trudniejszych miejscach. Cały szlak wyznaczony jest czerwonymi znakami. Przejście jego wymaga ok. 10 godz. nie licząc czasu potrzebnego na dojście do jego początku i powrót. Najlepiej traktować go jako wycieczkę dwudniową z zejściem z Koziego Wierchu lub Granatów